Θέσεις Π.Α.Σ.Π

ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Βασική θέση της Π.Α.Σ.Π. είναι ότι στο ξεκίνημα του νέου αιώνα η γνώση αποτελεί την κινητήρια δύναμη μιας καλώς εννοούμενης σύγχρονης κοινωνίας.
Η παιδεία αποτελεί σήμερα τον βασικό φορέα οικονομικής , πολιτισμικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Η διάδοση της γνώσης είναι το διαβατήριο προς την ευημερία μιας κοινωνίας , με αποτέλεσμα ένα σύγχρονο κράτος και ένα σύγχρονο Δημοκρατικό πολίτευμα να στηρίζεται τελικά στο επίπεδο μόρφωσης του λαού.
Η θεωρητική μας προσέγγιση για το πως αντιμετωπίζουμε την γνώση απορρέει από τις βασικές μας αρχές , η παιδεία αποτελούσε ανέκαθεν για μας και πόσο μάλλον σήμερα στην εποχή της πληροφορίας, το ύψιστο κοινωνικό αγαθό και ως τέτοιο πρέπει να προσφέρεται από το κράτος δωρεάν.
Για μας το ελεύθερο και χωρίς περιορισμούς δικαίωμα πρόσβασης στην εκπαίδευση αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό Δημοκρατίας , Ισότητας , και Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Δεν αντιμετωπίζουμε την εκπαίδευση ως προϊόν που λειτουργεί στα πλαίσια του ανταγωνισμού της ελεύθερης αγοράς.
Δεν θα ανεχτούμε καμία εμπλοκή του ιδιωτικού κεφαλαίου , ντόπιου ή ξένου στην εκπαιδευτική διαδικασία και στο πρόγραμμα σπουδών των πανεπιστημίων .
Δεν θα επιτρέψουμε την αναπαραγωγή των ταξικών φραγμών στο χώρο του πανεπιστημίου , καθώς και την δημιουργία φοιτητών και συνεπώς εργαζομένων πολλαπλών ταχυτήτων , δεν ασπαζόμαστε λογικές εκπαίδευσης που παράγουν αναλώσιμο και απολύτως εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό.
Για την Π.Α.Σ.Π. η κατάργηση του Ενιαίου Δημόσιου και Δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και το άνοιγμα αυτής στη ιδιωτική αγορά όχι μόνο δεν θα λύσει το πρόβλημα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλά θα το εντείνει σε συνδυασμό και με την ήδη εντέχνως υποκινούμενη υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων .
Πιστεύουμε πως η τωρινή απογοητευτική κατάσταση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δεν είναι τυχαία , αλλά είναι προϊόν συγκεκριμένης νεοφιλεύθερης πολιτικής που σαν σκοπό έχει την υποβάθμιση του συστήματος και την έλευση εν συνεχεία του ιδιωτικού πανεπιστημίου ως μοναδική λύση.
Τελικός πολιτικός και κοινωνικός μας στόχος είναι η προάσπιση και επέκταση του Ενιαίου Δημόσιου και Δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και σ’αυτό είμαστε αδιαπραγμάτευτοι .
Όλοι μας οι αγώνες γίνονται κάτω από το πρίσμα της ενίσχυσης και της ανάπτυξης του δημοσίου πανεπιστημίου , της εξασφάλισης της ποιότητας της παρεχόμενης γνώσης και της βελτιστοποίησης της λειτουργίας του , με σκοπό την παραγωγή ολοκληρωμένων επιστημόνων , την προαγωγή της επιστημονικής γνώσης και φυσικά την μέγιστη δυνατή κάλυψη της αυξημένης ζήτησης για τριτοβάθμια εκπαίδευση .
Μέσα από το μαζικό φοιτητικό κίνημα καθώς και μέσω των οργάνων συνδιοίκησης παλεύουμε καθημερινά για ένα σύγχρονο δημόσιο πανεπιστήμιο πλήρως χρηματοδοτούμενο από κρατικούς πόρους και απορρίπτουμε κάθε ημμίμετρη λύση ιδιωτικής ή οποιουδήποτε άλλου μορφώματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.


ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ

To πανεπιστημιακό άσυλο, όπως ισχύει σήμερα, καθιερώθηκε με το νόμο 1268 του 1982 και η σημασία του ήταν ιδιαίτερη για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα αφού απέβλεπε στην προστασία της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, στην πολυφωνία και στην ελεύθερη έκφραση των απόψεων από τον
καθένα εντός των ιδρυμάτων. Σήμερα, συνεχίζει και αποτελεί ένα προπύργιο της δημοκρατίας που υπενθυμίζει σε όλους εμάς τα δύσκολα χρόνια που πέρασε η χώρα μας και ο θεσμός της δημοκρατίας, που ευτυχώς στις μέρες μας είναι κατοχυρωμένος και δεν απειλείται από κανέναν.
Σύμφωνα με τον νόμο 1268/82, τρεις είναι οι περιπτώσεις άρσης του ασύλου:

* Το άσυλο αίρεται αυτοδικαίως όταν διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα και αδικήματακατά της ζωής.
* Με ομόφωνη απόφαση της επιτροπής ασύλου, που συνιστάται από τον πρύτανη, έναν

εκπρόσωπο του διδακτικού προσωπικού και έναν εκπρόσωπο των φοιτητών (κάτι τέτοιο όμως στην ουσία δεν γίνεται ποτέ, αφού κανένας τους δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη για κάτι τέτοιο).

* Σε περίπτωση που δεν υπάρχει η παραπάνω ομοφωνία, συγκαλείται η Σύγκλητος, η οποία αποφασίζει μόνον με την ειδική πλειοψηφία των 2/3 των παρόντων μελών.

Οι αδυναμίες όμως από τα παραπάνω είναι εμφανείς και δυστυχώς ανησυχητικές. Εντός των ιδρυμάτων αναφέρονται πολλές φορές περιπτώσεις διακίνησης ναρκωτικών, σεξουαλικών επιθέσεων, κλοπών, καταστροφής δημόσιας περιουσίας με ανυπολόγιστη οικονομική ζημία, εμπρησμοί κ.τ.λ. Όλες όμως οι παραπάνω πράξεις ενώ είναι οφθαλμοφανέστατο ότι πλήττουν τους ίδιους τους φοιτητές και μετατρέπουν το πανεπιστήμιο σε χώρο «καταφύγιο» για συγκεκριμένες παράνομες ομάδες, αλλά δεν υπάγονται στα λεγόμενα αυτόφωρα κακουργήματα με άμεση συνέπεια να μην τιμωρούνται.

Εκτιμώντας ότι το πανεπιστήμιο οφείλει να αποτελεί το χώρο εκείνο όπου η δημοκρατία μέσα από την παράμετρο της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και απόψεων θα είναι περισσότερο κατοχυρωμένη από οπουδήποτε αλλού. Και με βάση την άποψη ότι μέσα στο πανεπιστήμιο ο καθένας θα πρέπει να αισθάνεται ασφαλής γιατί μόνο έτσι θα μπορεί να αναπτύξει ανεμπόδιστα τις δημιουργικές απόψεις του, οφείλουμε να προτείνουμε καταστήσουμε σαφές ότι είμαστε ενάντια σε οποιονδήποτε προσπαθήσει να καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο.

Προτείνουμε:

* Την εφαρμογή κατά γράμμα των διατάξεων του Ν. 1268/82 που αφορούν το πανεπιστημιακό

άσυλο από την επιτροπή ασύλου και από την Σύγκλητο, διότι έχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις όπου η επιτροπή φοβόταν να αναλάβει την ευθύνη άρσης του ασύλου υπό το βάρος της κατακραυγής από κάποιους ακροαριστερούς κύκλους.

* Διεύρυνση του φάσματος των λεγόμενων αυτόφωρων κακουργημάτων των οποίων η

διάπραξη σε χώρο καλυπτόμενο από άσυλο επιτρέπει την άρση του, ώστε αυτά να περιλαμβάνουν και περιπτώσεις όπως διακεκριμένες φθορές, σωματικές βλάβες και εμπρησμούς. Διότι, ο εμπρηστής, δεν προσπαθεί να εκφράσει τις διαφορετικές του απόψεις στον πανεπιστημιακό χώρο, όπου έχει το δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης ιδεών και απόψεων, αλλά καίει και καταστρέφει το πανεπιστήμιο.

* Αναβάθμιση της ασφάλειας των χώρων εντός των ιδρυμάτων με εγκατάσταση δυνατού

ηλεκτρικού φωτισμού σε όλα τα τμήματα του ιδρύματος, με προσθήκη περιφράξεων σε μέρη όπου κάποιος μπορεί να εισέλθει ανενόχλητος αλλά και ηλεκτρονικών συναγερμών σε χώρους όπου φυλάσσονται υλικά μεγάλης αξίας π.χ. κέντρα ηλεκτρονικών υπολογιστών,
εργαστήρια, βιβλιοθήκες.

* Αύξηση του αριθμού των υπαλλήλων φύλαξης των πανεπιστημιακών χώρων, σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες του κάθε ιδρύματος.


ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ


Είναι μια πραγματικότητα όσο και κοινωνική αναγκαιότητα και δη στις σχολές των νέων τεχνολογιών. Επικουρεί στην ενσωμάτωση κοινωνικά αποκλεισμένων από τη γνώση ομάδων και παρέχει ευκαιρίες σε πολίτες να διερευνήσουν νέους προσανατολισμούς. Όποιος το αρνείται, απλά ψεύδεται και δεν μπορεί να ακολουθήσει τις απαιτήσεις της γενιάς μας.

Μέλημά μας είναι να πετύχουμε μια δια βίου μάθηση ΔΩΡΕΑΝ Δημόσιο Αγαθό, απάντηση στον ανταγωνισμό, που θα προσφέρει ίσες δυνατότητες και ίσες ευκαιρίες για όλους. Θα πρέπει να παρέχεται αποκλειστικά από έναν Ενιαίο Κρατικό Φορέα, υπεύθυνο για αυτή. Θα πρέπει να παρέχεται από καθηγητές πανεπιστημίου σε ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και να γίνεται με τη συναίνεση των εν λόγω ιδρυμάτων. Επιπλέον, δε θα πρέπει να δίδονται πτυχία, αλλά οι εκπαιδευόμενοι να παίρνουν πιστοποιητικά παρακολούθησης των σεμιναρίων επιμόρφωσης.

Ο νόμος που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση για τη Δια Βίου Εκπαίδευση ήταν προχειρότερος των προηγουμένων νομοσχεδίων, δίνοντας αυξημένες αρμοδιότητες στα Διοικητικά Συμβούλια των ΙΔΒΜ (και ειδικά στον πρόεδρο) ενώ ορίζει ότι το Υπουργείο μπορεί να βαφτίζει και φορείς δια βίου εκπαίδευσης άλλους φορείς πέραν τον πανεπιστημίων όταν και όπως αυτό κρίνει ( τα ΚΕΣ μήπως.....; )


ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΜΕΡΙΜΝΑ

Με τον όρο φοιτητική μέριμνα εννοούμε όλες εκείνες τις λειτουργίες και τα ζητήματα που αφορούν στην ποιότητα ζωής και στη διαβίωσης των φοιτητών εκείνων κυρίως που σπουδάζουν μακριά από το τόπο μόνιμης κατοικίας τους.

Είναι ένα ζήτημα για μας που διαμορφώνει καθοριστικό ρόλο στην ορθότερη και πιο ολοκληρωμένη λειτουργία των σύγχρονων ιδρυμάτων. Σε συνάρτηση και με την δυσκολία της μέσης ελληνικής οικογένειας να συντηρεί ένα δεύτερο σπίτι (στην καλύτερη περίπτωση εάν ο φοιτητής στην οικογένεια είναι ένας) λόγω της γενικότερης σημερινής οικονομικής κατάστασης των μεσαίων και χαμηλότερων οικονομικά στρωμάτων , το ζήτημα της φοιτητικής μέριμνας αποκτά για μας ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Ο πρώτος τομέας της φοιτητικής μέριμνας είναι η στέγαση των φοιτητών , ένας τομέας που δυστυχώς βρίσκεται σε πολύ δεινή θέση σήμερα. Σε πάρα πολλά πανεπιστήμια της χώρας απουσιάζουν παντελώς έστω και οι στοιχειώδεις υποδομές εστιών, και σε ακόμη περισσότερα οι ήδη υπάρχουσες είναι εξαιρετικά μικρές ή και απαρχαιωμένες με βασικές ελλείψεις όπως αυτές της επαρκούς θέρμανσης των δωματίων. Επιπλέον αν και οι εστίες καλύπτουν ένα αριθμό φοιτητών η ποιότητα της παρεχόμενης στέγασης είναι τουλάχιστον κάτω του επιτρεπτού μέσου όρου του επιπέδου της ανθρώπινης διαβίωσης και έτσι έρχονται και σε αντίθεση με το υπέρογκο αναφορικά με την ποιότητα τους ποσό που καλείται το πανεπιστήμιο να πληρώνει κάθε μήνα . Όλα αυτά τα γεγονότα δεν μπορούν παρά να μας προβληματίζουν .

Θέση της Π.Α.Σ.Π. είναι ότι στο πλαίσιο της Δημόσιας και Δωρεάν παιδείας η κρατική παρέμβαση σ’ αυτόν τον τομέα θα πρέπει να στραφεί προς την κατεύθυνση ανέγερσης εστιών ικανών να καλύψουν όσο το δυνατόν περισσότερους φοιτητές .

Δεν πιστεύουμε στις ημίμετρες λύσεις επιδότησης ενοικίου παρ ’ όλα αυτά βέβαια αναγνωρίζουμε την χρησιμότητα του σχεδίου αυτού μόνο όμως ως μεταβατικού σταδίου έως ότου ανεγερθούν νέες εστίες . Φυσικά για μας δεν είναι μόνο η ποσότητα καθοριστικός παράγοντας για την στέγαση αλλά και η ποιότητα αυτής .

Απαιτούμε εστίες με υψηλές προδιαγραφές διαβίωσης που θα παρέχουν όλες τις ανέσεις στους οικότροφους φοιτητές . Δεν ζητάμε χώρους «μπουντρούμια» αλλά χώρους πραγματικής φιλοξενίας των φοιτητών . Στους άξονες των αρχών μας προσβλέπουμε και αγωνιζόμαστε για διεύρυνση της φοιτητικής μέριμνας και αναβάθμιση της ποιότητας της .

Απαιτούμε από το πανεπιστήμιο και το κεντρικό κράτος την ανέγερση εστιών σε όλα τα πανεπιστήμια της χώρας . Παλεύουμε για μια πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία .

Ο επόμενος και εξίσου σημαντικός τομέας της φοιτητικής μέριμνας είναι αυτός της σίτισης .Για μας στο σύγχρονο δημόσιο πανεπιστήμιο είναι αυτονόητο το δικαίωμα των φοιτητών στη δωρεάν σίτιση . Δυστυχώς όμως για άλλη μια φορά η πραγματικότητα μας διαψεύδει. Στα ελληνικά πανεπιστήμια η σίτιση δεν παρέχεται καθολικά δωρεάν . Είναι πολλά τα ιδρύματα εκείνα που αναγκάζουν τους φοιτητές να αγοράζουν το φαγητό της λέσχης . Επιπροσθέτως η ποιότητα του φαγητού είναι αν όχι κατώτατη , στις περισσότερες περιπτώσεις κατώτερη .

Στο σημείο αυτό θεωρείται επιβεβλημένη η εξήγηση του νέου καθεστώτος λειτουργίας των λεσχών . Με νόμο της κυβέρνησης της Ν. Δ. την λειτουργία των εστιών δεν την αναλαμβάνει το Ε.Ι.Ν. (Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας) όπως γινόταν μέχρι τώρα άλλα θα προκυρήσσεται μειοδοτικός διαγωνισμός . Με αυτό τον τρόπο όμως ανοίγει ο δρόμος για την καθολική ιδιωτικοποίηση της φοιτητικής λέσχης κάτι που δεν μπορεί να μας βρει σε κανένα σημείο σύμφωνους .

Θεωρούμε πως ο νέος νόμος είναι μια κατά μέτωπον επίθεση της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης κατά του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Η Π.Α.Σ.Π. υποστηρίζει τις προσπάθειες του Ε.Ι.Ν. έστω και με αυτό τον τρόπο να αναλάβει την διαχείριση της φοιτητικής λέσχης , πλην όμως απαιτούμε συγχρόνως από αυτό την ουσιαστική ποιοτική αναβάθμιση της παρεχόμενης σίτισης .


ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΟΥ ΚΥΚΛΩΜΑΤΟΣ


Η πρόθεση της κυβέρνησης να καταγράφει τις διαδηλώσεις μέσω των καμερών παρακολούθησης «της κυκλοφορίας» επισημοποιεί αυτό που όλοι γνωρίζαμε. Ότι δηλαδή όλη αυτή η επένδυση σε μέτρα ελέγχου και παρακολούθησης των δημόσιων χώρων, που κορυφώθηκε με την οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, δεν ήταν συγκυριακή ούτε είχε κύριο στόχο την αόρατη τρομοκρατική απειλή. Ήδη πριν από την Ολυμπιάδα η ΕΛ.ΑΣ. είχε προειδοποιήσει ότι τα «τεχνικά μέσα» που αποκτήθηκαν για το 2004 θα εξακολουθούν να μας προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, ενώ το 2005 και το 2006 οι κάμερες παρακολουθούσαν ειρηνικές διαδηλώσεις, παρά τις εντολές της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

Και βέβαια ήταν απροκάλυπτη η πρόθεση της κυβέρνησης να περάσει από τη Βουλή το σχετικό νομοσχέδιο που ουσιαστικά καταργεί την ήδη αποδυναμωμένη Αρχή και νομιμοποιεί τη χρήση του συστήματος παρακολούθησης των διαδηλωτών, σε μια περίοδο που επιχειρεί να επιβάλει τα κύρια μέτρα του αντιλαϊκού της προγράμματος. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα παρακολούθησης και σύλληψης μέσα στο συνδικάτο τους, συνδικαλιστών της ΔΕΗ, στην τελευταία ειρηνική-μαζική διαδήλωση για το ασφαλιστικό.

Φυσικά, πρόσχημα για τη γενίκευση της παρακολούθησης των πολιτών είναι ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» ή γενικότερα η «πάταξη της εγκληματικότητας». Μάλιστα επισημαίνεται ότι με την ανάπτυξη του συστήματος των καμερών θα χτυπηθεί η παραβατικότητα κάθε είδους και θα προστατευθούν οι πολίτες και οι περιουσίες τους. Τα πραγματικά δεδομένα δεν επιβεβαιώνουν αυτό τον ισχυρισμό.

Ένα πρώτο δείγμα για το πού οδηγεί η αστυνομική υπερπαρακολούθησή μάς ήρθε από τον αθλητικό χώρο, εκεί δηλαδή όπου συνήθως δοκιμάζονται τα μέτρα καταστολής πριν εφαρμοστούν σε όλους τους χώρους κοινωνικής διαμαρτυρίας. Μόλις άρχισε να εφαρμόζεται η τηλεοπτική σάρωση των κερκίδων από κάμερες, οι συγκρούσεις των χούλιγκαν μεταφέρθηκαν εκτός γηπέδων.

Και ας μην υποστηρίξει κανείς ότι αυτά συμβαίνουν επειδή δεν έχει πλήρη ανάπτυξη το σύστημα παρακολούθησης. Τα μηνύματα από τη Μεγάλη Βρετανία δεν είναι καθόλου διαφορετικά, παρά την προπαγάνδα των εμπόρων αυτών των πανάκριβων συστημάτων. Η Βρετανία είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που έχει τόσο πολύ στηρίξει την αστυνομική πρόληψη και καταστολή στις κάμερες κλειστού κυκλώματος. Και βέβαια η Βρετανία ήταν η πρώτη χώρα που μετέτρεψε τις κάμερες ελέγχου της κυκλοφορίας σε σταθμούς ελέγχου διαδηλωτών.

Ήταν το 1984, όταν η κυβέρνηση Θάτσερ συνέδεσε τις 145 κάμερες της τροχαίας με τα κεντρικά γραφεία της Σκότλαντ Γιαρντ για να αντιμετωπίσει τις διαδηλώσεις των εξεγερμένων ανθρακωρύχων. Σήμερα οι κάμερες στη Βρετανία ξεπερνούν τα 4,2 εκατ., ενώ υπολογίζεται ότι κάθε Λονδρέζος που ξεμυτάει απ' το σπίτι του φιλμάρετε 300 φορές.

Με ποιο αποτέλεσμα; Οι κάμερες αυτές άντλησαν την τελευταία δεκαετία το 78% του προϋπολογισμού πρόληψης εγκλήματος του βρετανικού υπουργείου Εσωτερικών. Όμως, ως μέθοδος πρόληψης εγκληματικότητας δεν έφερε αποτελέσματα, καθώς αυξήθηκαν κατά 13% οι κλοπές στους δρόμους και οι επιθέσεις σε δημόσιους χώρους, δηλαδή τα εγκλήματα στους χώρους που υποτίθεται ότι αποτρέπουν οι κάμερες.

Το βρετανικό υπουργείο Εσωτερικών ανέθεσε σε επιστήμονες του Πανεπιστημίου Leicester τη διερεύνηση της αποτελεσματικότητας του μέτρου με εξίσου πενιχρά αποτελέσματα.

Το συμπέρασμα της έρευνας ήταν ότι «η χρήση των καμερών δεν μπορεί να χαρακτηριστεί επιτυχής. Κόστισε πολλά χρήματα και δεν απέφερε το «προσδοκώμενο όφελος». Βέβαια σε κάποιους απέφερε όφελος. Σ' αυτούς ακριβώς που είχαν άμεσο οικονομικό συμφέρον από τη δημόσια χρηματοδότηση αυτού του πανάκριβου και αντιδημοκρατικού μέτρου.

Στην χώρα μας τα δικαιώματα των προσωπικών δεδομένων κατοχυρώνονται με το άρθρου 9(α) του Συντάγματος.

Με τις κάμερες στις διαδηλώσεις δεν πλήττονται μόνο τα προσωπικά μας δικαιώματα, αλλά προσβάλλονται εξίσου και τα θεμελιώδη δικαιώματα της ελευθερίας της συνάθροισης και της ελευθερίας της έκφρασης, επιστρέφοντας την κοινωνία χρόνια πίσω, στην εποχή του χαφιέ, σε ηλεκτρονική έκδοση…

1984 Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ

Το βιβλίο του George Orwell περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου, στον εφιαλτικό κόσμο μιας χώρας που βρίσκεται κάτω από ένα απολυταρχικό καθεστώς παρακολούθησης. Γραμμένο στα 1945, είναι σήμα κινδύνου για τον επερχόμενο ολοκληρωτισμό.

Με την χρήση καμερών το κράτος επιβλέπει και ελέγχει «ως μεγάλος αδελφός» όχι μόνο στις παράνομες βίαιες συμπεριφορές αλλά και στις νόμιμες πολιτικές. Οι διαρκείς παραβιάσεις του ιδιωτικού βίου γίνονται στο όνομα της ασφάλειας των πολιτών και της διασφάλισης των ελευθεριών, ενισχύοντας παράλληλα την άνθηση των εταιρειών κατασκευής συστημάτων ασφάλειας και παρακολούθησης.

Εξάλλου, η βιντεοσκόπηση διαδηλώσεων στην Ελλάδα είναι από νομοθετική άποψη ανεπαρκώς αιτιολογημένη και παρωχημένη στο γενικότερο διεθνούς κλίματος επιπέδου.

Σε όλο τον κόσμο έχει αρχίσει να γίνεται πλέον αντιληπτό ότι η πρόοδος σε πολύ σοβαρά θέματα, όπως η εξάλειψη της τρομοκρατίας, επιτυγχάνεται καλύτερα με τον ιδεολογικό και πολιτικό αφοπλισμό των τρομοκρατικών οργανώσεων, από ότι με περιορισμούς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών.

ΑΞΙΟΛΟΓΙΣΗ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ

Αξιολόγηση – Δημόσιος Έλεγχος – Κοινωνική Λογοδοσία

Αξιολόγηση είναι η εκτίμηση της αξίας ενός προσώπου ή ενός έργου με αντικειμενικά κριτήρια. Σε κάθε σύγχρονη και προοδευτική κοινωνία, η αξιολόγηση πρέπει να λειτουργεί σαν εργαλείο λύσης των προβλημάτων και βελτιστοποίησης της απόδοσης σε κάθε τομέα. Η χρησιμοποίησή της με τη στενή έννοια της βαθμολόγησης δεν επιτυγχάνει τέτοιου είδους στόχους.


· Το νομικό – θεσμικό πλαίσιο

Το νομικό – θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν τα πανεπιστήμια έχει με βάση τις συνταγματικές επιταγές (άρθρο 16) δύο βασικούς άξονες, το κρατικό «μονοπώλιο» και την πλήρη αυτοδιοίκηση – ακαδημαϊκή ανεξαρτησία. {«η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από Ιδρύματα που αποτελούν Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Π.Δ.) με πλήρη αυτοδιοίκηση.»} Η αυτοδιοίκηση συμπυκνώνεται στην διοίκηση των Ιδρυμάτων από τα συλλογικά δημοκρατικά εκλεγμένα όργανά τους και στην αυτοτελή διαχείριση των πόρων τους, ενώ η ακαδημαϊκή ανεξαρτησία συνοψίζεται στην αδέσμευτη, από κάθε είδους εξωακαδημαϊκή επιρροή, διδασκαλία και έρευνα. Η οικονομική αυτοδυναμία και η ακαδημαϊκή ελευθερία είναι θεμελιώδεις προϋποθέσεις για να επιτελεί το πανεπιστήμιο το έργο του και να εκπληρώνει το ρόλο του ανεμπόδιστα. Τα Ιδρύματα τελούν υπό την νομική εποπτεία του κράτους, ενισχύονται οικονομικά από αυτό, χρηματοδοτούνται από τον κρατικό τακτικό προϋπολογισμό και λειτουργούν με βάση το νομικό – θεσμικό πλαίσιο που καθορίζει την λειτουργία τους.


* Η αξιολόγηση είναι δημοκρατική & κοινωνική επιταγή


Τα πανεπιστήμια με βάση την θεσμικό τους ρόλο, στοχεύουν στη διαμόρφωση των επιστημόνων και στελεχών του κρατικού μηχανισμού και του εργατικού δυναμικού ευρύτερα. Τα πανεπιστήμια έχουν ως στόχο, την ποιοτική – επιστημονική κατάρτιση, τον εφοδιασμό με υψηλού επιπέδου γνώση, των νέων ανθρώπων που θα αποτελέσουν το εργατικό δυναμικό και τον κινητήριο μοχλό ανάπτυξης της κοινωνίας. Επιπρόσθετα όμως, τα Ιδρύματα οφείλουν να διαμορφώνουν υπεύθυνους πολίτες με υψηλή μόρφωση, καλλιέργεια, κουλτούρα, δημοκρατική, ανθρωπιστική, κοινωνική και πολιτική συνείδηση.

Για το λόγο αυτό τα Ιδρύματα επιχορηγούνται, ουσιαστικά χρηματοδοτούνται, από τον κρατικό προϋπολογισμό. Κατά συνέπεια με γνώμονα το στρατηγικής σημασίας έργο που οφείλουν να επιτελούν δεν μπορεί να μην επιβεβαιώνεται και να μην ελέγχεται η ποιότητα και η ποσότητα του έργου που παράγουν. Στο σημερινό status quo λειτουργίας των Ιδρυμάτων, η πλήρης έλλειψη ελέγχου που επικρατεί είναι δημοκρατικά απαράδεκτη, έχει αρνητικές συνέπειες στο επίπεδο της ανώτατης εκπαίδευσης, επειδή ότι λειτουργεί χωρίς έλεγχο λοξοδρομεί από τον στόχο, δεν προοδεύει και οδηγείται στην συντήρηση. Ουσιαστικά το σημερινό καθεστώς λειτουργίας ενισχύει μια λογική ασυδοσίας και μηδενικής λογοδοσίας. Επιβάλλεται λοιπόν να υπάρξει ένας θεσμοθετημένος ελεγκτικός μηχανισμός, συμβιβαστός με το πνεύμα του Συντάγματος, που δεν θα περιορίζει, αλλά θα ενισχύει την αυτοτέλεια των πανεπιστημίων. Τέτοιος μηχανισμός είναι η «αξιολόγηση».

Είναι κοινά αποδεκτό ότι η ανώτατη εκπαίδευση έχει υψηλό κόστος για το κράτος και ιδιαίτερα η υψηλού επιπέδου ανώτατη εκπαίδευση χρειάζεται συνέχεια εκτεταμένες δαπάνες. Εφόσον, όμως, πρόκειται για πόρους του κοινωνικού συνόλου η διαχείριση τους πρέπει να είναι υποδειγματική και οι φορολογούμενοι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν οι πόροι που δαπανούν τι αποδίδουν, αν συνεισφέρουν στην αποτελεσματική παροχή ή παραγωγή γνώσης. Επιπλέον, αφού το πανεπιστήμιο αποτελεί βασική συνιστώσα για την οικονομική και πνευματική ανάπτυξη της κοινωνίας θα πρέπει να ελέγχεται από την κοινωνία, αν επιτελεί το έργο του και αν πετυχαίνει τους στόχους του. Με την έννοια αυτή, η αξιολόγηση θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητος μηχανισμός δημοσίου ελέγχου, στην οποία και οι καθηγητές για λόγους αξιοπρέπειας, δημοκρατικής συνείδησης και συναίσθησης του χρέους τους, οφείλουν να υπόκεινται.

Το κράτος προώθησε ένα ομοιόμορφο μοντέλο λειτουργίας των Ιδρυμάτων με μια ισοπεδωτική λογική. Τα πανεπιστήμια τείνουν να εξομοιωθούν με τον δημόσιο τομέα και έτσι ελλοχεύει ο κίνδυνος να αποκτήσουν και να διαιωνίσουν παθογένειες, όπως χαμηλή ποιότητα υπηρεσιών προς τον πολίτη που ισοδυναμεί με αμφιλεγόμενο επίπεδο σπουδών για το φοιτητή, έλλειψη αξιοκρατίας και αποκεντρωμένης διοίκησης. Ένα βήμα για την μεταρρύθμιση των πανεπιστημίων θα έπρεπε να είναι η ενίσχυση της αυτονομίας τους που σημαίνει πλήρη ενεργοποίηση των δομών και των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας, διεύρυνση και ενίσχυση των συμμετοχικών – δημοκρατικών διαδικασιών, εξέλιξη, ευελιξία και άμιλλα. Ένα τέτοιο βήμα πρέπει να αποτελεί την στρατηγική επιλογή και βασίζεται σε μια εναλλακτική οπτική που θεωρεί ως βασική αξιακή θέση ότι η αυτοτέλεια των πανεπιστημίων αποτελεί όρο προοδευτικής αναδιοργάνωσης των δομών των Ιδρυμάτων και συνιστά στρατηγικό βήμα για την αναβάθμιση της ποιότητας του παραγόμενου ακαδημαϊκού και ερευνητικού έργου. Αυτονομία όμως, που χρηματοδοτείται από κρατικούς πόρους, πρέπει να συνοδεύεται και από αντίστοιχη κοινωνική λογοδοσία του Ιδρύματος, των Σχολών και των καθηγητών.


Ακρογωνιαίος λίθος μιας τέτοιου είδους προοδευτικής λειτουργίας ενός πραγματικά αυτόνομου πανεπιστημίου είναι ο έλεγχος, η αξιολόγηση και η κοινωνική λογοδοσία. Πρόκειται για μια διαδικασία που προσθέτει στο σύστημα πανεπιστήμιο,


* εισροές = οικονομικοί & ανθρώπινοι πόροι
* παραγωγική διαδικασία = προπτυχιακές, μεταπτυχιακές σπουδές, μετάδοση γνώσης, έρευνα
* εκροές= απόφοιτοι επιστήμονες, παραγωγή νέας γνώσης
* την διαδικασία της ανάδρασης = επανέλεγχος του συστήματος


Με τον τρόπο αυτό θα επιτυγχάνεται, η αντικειμενική αποτύπωση της πραγματικότητας, ο εντοπισμός των εμποδίων στην επίτευξη των στόχων, έτσι ώστε να προωθείται αποτελεσματικότερος σχεδιασμός και η λύση των προβλημάτων. Με αυτή την έννοια η αξιολόγηση είναι μια διαδικασία χρήσιμη και επιβεβλημένη. Είναι η διαδικασία που θα αναδείξει στοχευμένες διορθωτικές κινήσεις που θα αμβλύνουν τις αντιθέσεις και θα ενισχύουν τα ασθενέστερα τμήματα του συστήματος. Προϋπόθεση για την επιτυχή λειτουργία του συστήματος αξιολόγησης της ποιότητας είναι η διαφάνεια και η αξιοπιστία της λειτουργίας του. Η αξιολόγηση της ανώτατης εκπαίδευσης μπορεί να συντελέσει:


* στη βελτίωση της ποιότητας του παραγόμενου έργου στην ανώτατη εκπαίδευση και άρα στην καταξίωση του κοινωνικού και αναπτυξιακού της ρόλου
* στη δημιουργία ενός ορθολογικού συστήματος λογοδοσίας των κοινωνικών πόρων που διαχειρίζεται
* στην ενίσχυση της αυτοτέλειας των Ιδρυμάτων


Η αξιολόγηση μοχλός προάσπισης του δημόσιου πανεπιστημίου


Η αξιολόγηση λοιπόν εάν εφαρμοστεί υπό προϋποθέσεις θα αποτελέσει τον βασικό μοχλό προοδευτικής αναδιοργάνωσης των πανεπιστημίων και ενίσχυσης του επιπέδου σπουδών. Η αξιολόγηση για να λειτουργήσει έτσι πρέπει να πληροί τις εξής προϋποθέσεις:


* να στοχεύει στη ρεαλιστική αποτύπωση των προβλημάτων, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τα θετικά και αρνητικά στοιχεία
* να αποδώσει γενναία τις ευθύνες στο σύνολο των εμπλεκομένων, που ευθύνονται για όλες τις πτυχές των προβλημάτων
* να είναι αποδεσμευμένη από το δόγμα «αξιολόγηση – χρηματοδότηση»


Δεν νοείται αξιολόγηση που θα «βαθμολογεί» με σκοπό την στείρα κατάταξη των πανεπιστημίων για την διαμόρφωση μιας ελίτ και την υπονόμευση των Ιδρυμάτων που δεν «αριστεύουν». Ενδεχόμενη κατηγοριοποίηση των σχολών με βάση την αξία των τίτλων σπουδών έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τον επικουρικό και δημιουργικό ρόλο που πρέπει να έχει η αξιολόγηση. Αντικειμενικός σκοπός πρέπει να είναι ο εφοδιασμός των Ιδρυμάτων με ανθρώπινους - υλικούς πόρους για να μπορούν να ανταπεξέλθουν στο ρόλο που υπαγορεύει το Σύνταγμα. Η χρηματοδότηση δεν σχετίζεται με την αξιολόγηση αφού ο ρόλος της πρέπει να είναι υποστηρικτικός στο πλαίσιο της ανάδειξης και λύσης των προβλημάτων και να σηματοδοτεί μια διαδικασία ποιοτικής αναβάθμισης της συνολικής λειτουργίας των Ιδρυμάτων.


· να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ουσιαστική αξιολόγηση του έργου, της μεταδοτικότητας και του ερευνητικού έργου των καθηγητών
· να μην αποκλείει μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας από την διαδικασία
· να μην απομονώνει τους φοιτητές, αλλά να τους τοποθετεί στο επίκεντρο αφού είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και να τους διασφαλίζει καθολική, ισότιμη, συμμετοχή

· να κατοχυρώνει ειδικότερα τη συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα και τις επιτροπές της διαδικασίας αξιολόγησης σε ποσοστό 80% ως προς τα μέλη Δ.Ε.Π. ώστε τα όργανα να είναι αντιπροσωπευτικά


Οι φοιτητές θα πρέπει να συμμετέχουν ισότιμα αξιολογώντας το έργο των καθηγητών, το βαθμό ανταπόκρισής τους στα εκπαιδευτικά καθήκοντα και τα πανεπιστημιακά συγγράμματα, που στην πλειοψηφία τους κατά γενική ομολογία είναι πολύπλοκα, πρόχειρα δομημένα και μη προσαρμοσμένα στο αντικείμενο και τις επιστημονικές εξελίξεις του εκάστοτε μαθήματος.


* να ενισχύσει την επένδυση στην έρευνα και την καινοτομία με κοινωνικό προσανατολισμό, αποτελέσματα δηλαδή που να καρπώνεται η κοινωνία
* να ερευνά το επίπεδο ή την έλλειψη κτιριακών, υλικοτεχνικών εξοπλισμών, εργαστηριακών – πειραματικών υποδομών και να στοχεύει σε εκσυγχρονισμό του τεχνολογικού εξοπλισμού και παρακολούθηση των εξελίξεων
* να αξιολογεί τη διοίκηση για την διαχείριση των οικονομικών πόρων με στόχο την ορθολογικότερη κατανομή τους
* να αξιολογεί την Πολιτεία για τις προτεραιότητες που θέτει στα πανεπιστήμια και την χρηματοδότηση που παρέχει με στόχο την επιπρόσθετη χρηματοδότηση όπου χρειάζεται και την πάταξη της ανισοκατανομής των πόρων που προκαλεί σπατάλη

* να κατοχυρώνει την ανεξαρτησίας μιας ακηδεμόνευτης από το Υπουργείο Αρχής που θα συντονίζει την αξιολόγηση
* να προασπίζει τη διαφάνεια σε όλα τα στάδια
* να χρησιμοποιεί αυστηρά ακαδημαϊκά κριτήρια και να περιορίζει η αλόγιστη χρήση ποσοτικοποιημένων δεικτών γιατί μπορεί να αλλοιώσουν το αποτέλεσμα της


Δεν πρέπει τα κριτήρια να υπόκεινται στους νόμους της αγοράς, αλλά να προασπίζουν το επιστημονικό επίπεδο των σπουδών από κάθε απόπειρα εμπορευματοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται ένα ισορροπημένο ισοζύγιο μεταξύ επιστημονικής γνώσης και τεχνικής εφαρμόσιμης εκπαίδευσης. Οι απόφοιτοι πρέπει να έχουν τα κατάλληλα εφόδια να ανταπεξέλθουν στον στίβο της αγοράς εργασίας.

* τα πορίσματα που θα προκύπτουν θα πρέπει να είναι δεσμευτικά και να οδηγούν στη λήψη των κατάλληλων οικονομικών και θεσμικών μέτρων, η εφαρμογή των οποίων θα πρέπει να ελέγχεται συνέχεια για την αποτελεσματικότητά της, ώστε να επιτυγχάνονται οι στόχοι. Προϋπόθεση αποτελεί η συνεργασία πανεπιστημίου - πολιτείας.

* η εξωτερική αξιολόγηση θα πρέπει να εφαρμόζεται στο τέλος και να πραγματοποιείται υπό την αιγίδα των πανεπιστημίων – πολιτείας σε εναρμονισμένα πλαίσια με τις συνταγματικές επιταγές και με αμοιβαία συνεννόηση και συμβιβασμούς για το κοινό όφελος. Έτσι θα επιτυγχάνεται μεγαλύτερη αντικειμενικότητα και θα εμποδίζονται μηχανισμοί ανάσχεσης της αξιολόγησης από το κατεστημένο και τα στενά προσωπικά συμφέροντα.

* οι εξωτερικοί αξιολογητές να είναι ακαδημαϊκοί με έργο που ξέρουν τα προβλήματα της ανώτατης εκπαίδευσης. Η συμμετοχή και φοιτητών στους εξωτερικούς αξιολογητές είναι επιβεβλημένη


Η εξωτερική αξιολόγηση είναι μια εξαιρετικά λεπτή υπόθεση και γι’ αυτό θα πρέπει να εδράζεται στην αυτοαξιολόγηση του πανεπιστημίου. Το πανεπιστήμιο θα πρέπει να προχωρήσει σε μια διαδικασία αυτοαξιολόγησης, σε συνεργασία με εξωτερικούς αξιολογητές, θέτοντας ουσιαστικά τα κριτήρια στα οποία θα βασιστεί στη συνέχεια η εξωτερική αξιολόγηση. Η εξωτερική αξιολόγηση που θα πρέπει να στηρίζεται στην εσωτερική αξιολόγηση και στις διορθωτικές ενέργειες της πολιτείας και των Ιδρυμάτων, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να γίνεται αφού γίνουν οι έμπρακτες ενέργειες λύσης των προβλημάτων ώστε να είναι παραγωγική.

Επιπρόσθετα, η εξωτερική αξιολόγηση θα πρέπει να προχωρά σε μια διαδικασία ενδελεχούς ελέγχου της πολιτείας για το βαθμό εκπλήρωσης των υποχρεώσεων της που θα προκύπτουν από τα δεσμευτικά πορίσματα της εσωτερικής - εξωτερικής αξιολόγησης. Προκειμένου η διαδικασία της αξιολόγησης να είναι αποτελεσματική, πρέπει να εκπονείται και να δημοσιοποιείται έκθεση από την πολιτικά ακηδεμόνευτη – ανεξάρτητη αρχή που θα συντονίζει την διαδικασία για την ανταπόκριση του κράτους στην λύση των προβλημάτων για τα οποία ευθύνεται και τον βαθμό υλοποίησης των πορισμάτων.
Με το εν λόγω στάδιο της διαδικασίας ελέγχεται και το κράτος ενώ παράλληλα λογοδοτεί στην συνείδηση της κοινωνίας για το αν επιτελεί το έργο του στην ανώτατη εκπαίδευση.
Το τρίπτυχο δημόσιος έλεγχος – κοινωνική λογοδοσία – αξιολόγηση της ποιότητας, αποτελεί κλειδί για την αναβάθμιση της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης.


Θέσεις της ΠΑΣΠ για τα ΚΕΣ

Μέσα από την καθημερινή συνδικαλιστική μας δράση και αντιλαμβανόμενοι ότι η Παιδεία είναι ένα από τα πιο σημαντικά Δημόσια αγαθά, θεωρούμε πως όλοι οι νέοι έχουν δικαίωμα στη μόρφωση. Τα κίνητρα της εκπαίδευσης πρέπει να είναι ακαδημαϊκά και όχι αγοραία. Ως ΠΑΣΠ αγωνιστήκαμε για να έχουν όλοι οι νέοι ίδιο δικαίωμα πρόσβασης στα ΑΕΙ-ATEI, διαμορφώσαμε και προτείναμε το Νόμο Πλαίσιο του 1982 που εκδημοκράτισε τα ελληνικά πανεπιστήμια και τα οδήγησε σε ακαδημαϊκή και επιστημονική πρόοδο. Οφείλουμε λοιπόν να κάνουμε βήματα προς τα εμπρός. Η αναγνώριση και ισοτίμηση των ΚΕΣ με τα Πανεπιστήμια αναστέλλουν την πρόοδο των τελευταίων και οδηγούν τη Δημόσια Δωρεάν Παιδεία στο περιθώριο. Το άρθρο 16 του Συντάγματος δεν επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, ως εκ τούτου η κυβέρνηση οφείλει να υπερασπιστεί το Σύνταγμα της χώρας μας και να μην επιτρέψει την ίδρυση τέτοιων εκπαιδευτηρίων και το κλείσιμο των ήδη υπαρχόντων. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με 450 και πλέον δημόσια τμήματα και τεχνικές σχολές, ικανή να παρέχει δωρεάν, αναγνωρισμένη παιδεία σε κάθε νέο της.

Για εμάς τα ΚΕΣ δεν είναι ο ανταγωνιστής του Πανεπιστημίου, τον οποίο φοβόμαστε. Είναι ένα μέσο να πουλάνε επιχειρηματίες με αδρό οικονομικό όφελος, πτυχία χωρίς ποιοτικό αντίκρισμα και εργασιακές προοπτικές. Το κράτος υποχρεούται να παρέχει Παιδεία σε όλους τους πολίτες του, επιτρέποντας σε αυτούς την ελεύθερη πρόσβαση στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Με τη σειρά τους τα εκπαιδευτικά ιδρύματα υποχρεούνται να υπηρετούν την επιστήμη και όχι τα οικονομικά συμφέροντα λίγων, όπως κάνουν τα ΚΕΣ.

ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΑΣΠ - ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΠΑΣΟΚ

Άρθρο 6 Σχέσεις με την ΠΑΣΠ


1. Η ΠΑΣΠ είναι αυτόνομη παράταξη του φοιτητικού κινήματος. Οι σχέσεις της με τη Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. θεμελιώνονται στις κοινές καταστατικά κατοχυρωμένες αρχές, αξίες και διαδικασίες τους.


2. Τα μέλη της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. δραστηριοποιούνται στο χώρο των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ με τη συμμετοχή τους στην ΠΑΣΠ. Συμμετοχή σε άλλη φοιτητική παράταξη συνεπάγεται απώλεια ιδιότητας μέλους ή φίλου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.


3. Τα μέλη της ΠΑΣΠ συμμετέχουν στα όργανα της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ., σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του Καταστατικού αυτού, εφόσον είναι μέλη ή φίλοι της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η ιδιότητα μέλους της ΠΑΣΠ δεν συνεπάγεται αυτοδίκαιη και υποχρεωτική κτήση της ιδιότητας του μέλους ή του φίλου της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.